دوره 2، شماره 3 - ( 9-1395 )                   جلد 2 شماره 3 صفحات 23-15 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2- گروه شیمی و پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
چکیده:   (3961 مشاهده)
هدف: هدف این مطالعه، مدل­سازی منتخبی از روش­های حمل بار در دو حرکت پایه­ای نشستن و برخاستن، به‌منظور معرفی مناسب­ترین روش جهت کاهش توان مصرفی و گشتاور مفاصل در بین نظامیان بود. 
روش­ ها: در این مطالعه ده آزمودنی جهت تعیین قیدهای آناتومیکی، ثبت کینماتیک حرکات نشستن و برخاستن و استخراج برخی از متغیرهای لازم جهت مدل­سازی شرکت داشتند. در ادامه، موقعیت مرکز جرم چهار وسیله­ حمل بار شامل کوله­پشتی، کوله دوگانه، جلیقه و کیف دوگانه تعیین و با اعمال باری به جرم 40 کیلوگرم به آن، چهار مدل دوبعدی و چهار سگمنتی، از بدن و بار اعمال‌شده به آن، بر اساس معادلات دینامیک معکوس ساخته شد. پس از اعمال قیدها و تعریف توابع هزینه، از الگوریتم ژنتیک جهت بهینه­سازی و محاسبه­ گشتاور مفصل ران و توان مصرفی کل استفاده شد.
یافته ­ها: براساس نتایج پژوهش از بین روش­های بررسی‌شده، روش کوله‌پشتی، کمترین توان را صرف و روش کیف دوگانه نیز کمترین گشتاور را به مفصل ران اعمال کرد.
نتیجه­ گیری: برای افزایش توان سرباز حین حمل بار در حرکات تکراری و طولانی، لازم است جرم بار در نزدیک­ترین فاصله نسبت به مرکز جرم بدن و با ارتفاع کمتری به بالاتنه وارد شود تا توان مصرفی و گشتاور حرکت کاهش یابد. نهایتاً می­توان گفت از بین روش­های بررسی‌شده، حمل بار با کوله‌پشتی با توجه به قابلیت­هایی که دارد می­تواند مناسب­ترین انتخاب جهت حمل وسایل سنگین و حجیم باشد.
متن کامل [PDF 689 kb]   (1584 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1394/10/15 | پذیرش: 1395/8/22 | انتشار: 1396/6/23

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.