دوره 2، شماره 3 - ( 9-1395 )                   جلد 2 شماره 3 صفحات 35-42 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد، بروجرد، ایران.
چکیده:   (1231 مشاهده)
هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثر وضعیت قرار گیری پا بر فعالیت عضلات شانه و تنه هنگام بلند کردن بار از زمین اجرا شد.
روش ­ها: تعداد 16 نفر دانشجو دختر رشته تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی همدان به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافیBTS FreeEMG 300 و الکترودهای سطحی فعالیت عضلات دوسربازوی، سه سربازوی، دلتوئیدقدامی، دلتوئیدمیانی، دلتوئیدخلفی، ذوزنقه و راست کننده ستون فقرات حین بلند کردن جعبه به وزن 15 درصد وزن بدن در سه حالت قرار گیری پا (پای صاف، پای خمیده و یک پا روی پله) اندازه گیری شد. اطلاعات RMS هرعضله طی اجرای هر مهارت به مقدار حداکثر انقباض ارادی ایزومتریک (MVIC) آن عضله تقسیم و سپس در عدد صد ضرب گردید. از آزمون آماری Repeated Measureبرای تجزیه و تحلیل داد ها در نرم افزار SPSS 16 و سطح معناداری (05/0p <) استفاده شد.
یافته ­ها: نتایج نشان داد بین میزان فعالیت عضلات دوسربازوی، سه سربازوی، دلتوئیدقدامی، دلتوئیدمیانی، دلتوئیدخلفی، ذوزنقه و راست کننده ستون فقرات در سه حالت قرار گیری پا اختلاف معنی داری وجود ندارد، اما بین شدت فعالیت عضلات مختلف کمربند شانه ای و راست کننده ستون فقرات تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0P =). حداکثر شدت فعالیت به ترتیب شامل راست کننده ستون فقرات، دلتوئید قدامی، دلتوئیدمیانی، ذوزنقه، دلتوئیدخلفی، دوسربازوی، سه سربازوی بود. همچنین مقایسه انتگرال فعالیت عضله EL3 اختلاف معنی­داری را در سه حالت بلند کردن وزنه نشان نداد (05/0 =p). نوع بلند کردن شیء از زمین تغییر معنی داری در شدت فعالیت عضلات مختلف نداشته است.
 
متن کامل [PDF 686 kb]   (332 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۴/۳/۱۸ | پذیرش: ۱۳۹۵/۷/۱۴ | انتشار: ۱۳۹۶/۷/۲۱